„Wielkanoc to bardziej spotkanie niż wydarzenie”, czyli jak wygląda Wielkanoc w Kościele Protestanckim (WYWIAD)

Wielkanoc to dla chrześcijan ważne święto. Czas refleksji, spotkania z Bogiem i ludźmi. Większość z nas zna zwyczaje oraz obrzędy, które mają miejsce w Kościele Rzymskokatolickim. A czy wiemy o przygotowaniach do Wielkanocy w Kościele Protestanckim? Aby odpowiedzieć na to pytanie, porozmawialiśmy z Markiem Sobotką, pastorem Społeczności Chrześcijańskiej Południe, funkcjonującej przy ul. Mińskiej 65 na warszawskim Kamionku.

Czym dla Państwa jest Wielkanoc?

Marek Sobotka: Wielkanoc to bardziej spotkanie niż wydarzenie. Spotkanie z żywym Bogiem i ludźmi, którzy znaleźli lub szukają Chrystusa. To wspólnotowe przeżywanie tego, co wydarzyło się nie tylko biblijnie, ale także historycznie ponad dwa tysiące lat temu.

Jako ewangelicznie wierzący ludzie skupiamy się na tym, co Bóg mówi poprzez Słowo Boże (Biblię) na temat Zmartwychwstałego Jezusa. Ewangelista Łukasz przedstawia to w taki sposób:

„Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? 6 Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei: 7 Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dni zmartwychwstanie”. Ewangelia Łukasza 24:5-7.

Refleksja nad słowami Biblii na pewno wzbudza wśród ludzi wierzących wiele pytań, skłania do głębszego zastanowienia. Mam rację?

Tak, Wielkanoc to wiele pytań. Jedno z nich brzmi: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? I stwierdzenie wybrzmiewające zaraz po tym pytaniu: Nie ma Go tu! W świecie i czasach, w których żyjemy, wielu ludzi szuka, inni skupiają się na tym, co tu i teraz, mówiąc: Nie ma Go tu! Dla nas Wielkanoc to spotkanie, nie wydarzenie, dlatego skupiamy się na tym, aby przybliżyć realność obecności Boga do realności człowieka, w jakiej żyje na co dzień.

W jaki sposób celebrowane są poszczególne dni przed Wielkanocą oraz Niedziela Wielkanocna wraz z Poniedziałkiem Wielkanocnym?

Zazwyczaj rozpoczynamy nasze świętowanie w Niedzielę Palmową. Wchodzimy w Wielki Tydzień, starając się zwracać uwagę na to, aby to Bóg był Wielki, a nie my. W Wielki Piątek spotykamy się wieczorem na wspólnym wspominaniu i przeżywaniu Tego, co wydarzyło się w dniu ukrzyżowania Chrystusa. To nasze spotkanie jest otwarte dla każdego, kto szuka lub znalazł, ale także dla tych osób, które nie znalazły relacji z Bogiem. Zazwyczaj ma ono współczesną formę przekazu, z oprawą muzyczną i przesłaniem, które zmusza nas do zatrzymania się i refleksji nad życiem i śmiercią Chrystusa oraz nad naszym własnym życiem. Podczas tego spotkania wspominamy także Ostatnią Wieczerzę, uczestnicząc aktywnie w jej przeżywaniu pod dwoma postaciami - Chleba i Wina. Traktujemy je jako symbole przypominające nam o tym, jak bardzo nas Chrystus umiłował, aż do śmierci i to do śmierci na krzyżu.

Wielka Sobota to czas ciszy. Czas w domu z bliskimi, czas oczekiwania na to, co się wydarzy lub nie wydarzy następnego dnia. Niedziela Wielkanocna to radosne nabożeństwa, podczas których cieszymy się i przeżywamy zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, strachem, lękiem, które dokonało się w czasie Zmartwychwstania. W swojej formie to radosne wspólne śpiewanie połączone z modlitwą, które nazywamy uwielbieniem. W dalszej części to przesłanie oparte na fragmencie z Biblii, które wskazuje na Chrystusa i Jego rolę w naszym życiu tu na ziemi i potem tam w wieczności. Niedziela Wielkanocna to cieszenie się dzieci z obecności Boga Ojca w naszym domu, jakim jest Kościół, który współtworzymy. Niedzielne popołudnie i poniedziałkowy poranek to czas przebywania z rodziną i przyjaciółmi.

A co z typowymi polskimi zwyczajami, takimi jak pisanki, palmy, poświęcenie pokarmów?

W dziedzinie kulturowej oraz kultywowania niektórych polskich tradycji pozostawiamy każdej z osób swobodny wybór. Chcemy pamiętać, że Wielkanoc przede wszystkim jest o Chrystusie i przebaczeniu, jakie Bóg niesie każdemu, kto Jemu zaufa. Nie szukamy żyjącego tam, gdzie Go nie ma, ale tam, gdzie On żyje – w ludzkich sercach.